آیین هفت‌ سین برکت

مراسم تحویل سال نو در کنار کودکان شهر و کشورمان

همۀ ما خاطرات خوشی از سفره‌های هفت‌سین داریم. هفت‌سین عنصری تفکیک‌ناپذیر از فرهنگ اصیل ایرانی ست که پیوند ما را باگذشتی سرزمینمان حفظ می‌کند و مسیر فرهنگ آیندۀ مان را ترسیم می‌سازد.
اما متأسفانه طی سال‌هایی که از فعالیت جمعیت امداد دانشجویی–مردمی امام علی(ع) می‌گذرد، بارها و بارها کودکانی دیده‌شده‌اند که حتی معنای تحویل سال و عید نوروز را نمی‌دانستند، چه رسد به آشنایی با هفت‌سین سفره‌های عید! حتماً عمو نوروز، قصۀ تلخ زندگی این کودکان را نمی‌داند که هنوز خوش‌ححال و خُرم می‌آید و سال را تحویل می‌کند و یا اگر حاجی‌فیروزی باشد، حتماً روایت غمبار زندگی این بی‌پناه‌ترین فرزندان آدم را نشنیده که هنوز در چهرۀ سیاهش، لبخندی به پهنای صورت می‌نشیند و دف‌زنان و پای‌کوبان در خیابان‌ها می‌خواند: ارباب خودم چرا نمی‌خندی…؟! شاید هم حاجی‌فیروز، خودش کودکی باشد که هیچ از عید نمی‌داند و لبخندی که بر صورتش نشسته نیز از سر ناچاری‌ست…
حاجی‌فیروزهای کوچک‌اندام را بارها سر چهارراه‌ها دیده‌ایم. کودکانی که در روزهای نزدیک عید نوروز، فال‌ها و چسب زخم‌ها و کبریت‌هایشان را گوشۀ خانه می‌اندازند و صورت و دست‌ها را سیاه می‌کنند و به خیابان می‌آیند…
آنچه در این میان می‌سوزد و تباه می‌شود، کودکی این فرزندان میهن است. به پدر و مادرهایشان که نگاه کنیم، آیندۀ آن‌ها را می‌بینیم…مادران و پدران ناآگاه امروز، کودکان آسیب‌دیدۀ دیروزند و حال ما باید به شکرانۀ بازوی توانا ذهن پویا، قدمی صحیح درراه ساختن آینده‌ای روشن برای فرزندان آنان برداریم، ازآن‌رو که همگی فرزند این آب‌وخاک هستند.
اگر عید امسال، تجربۀ شیرینِ نشستن بر سر سفرۀ هفت‌سین را به کودکان کار و خیابان و سایر کودکان محروم شهرمان هدیه بدهیم شاید در فردایی که دور نیست، جوانان و بزرگ‌سالانی سالم‌تر و موفق‌تر در اجتماعمان داشته باشیم. شایستۀ دین و ملیت ما نیست که در شب عید سال نو کودکان اندوهگین باشند و تا وقتی دل معصوم کودکی، زیر بار غم است، سال ما هرگز به سالی بهتر تحویل نخواهد شد.
جمعیت امداد دانشجویی-مردمی امام علی(ع) از سال ۱۳۸۹ با یاری مردم نیکوکار، در آیین “هفت‌سین برکت” در مراسمی به‌یادماندنی، سال نو را در کنار کودکان کار و خیابان و کودکان محروم و بی‌پناه سرزمینمان ایران، تحویل می‌کند.
به هر کودک کار و هر کودک دردمند شهرمان، عشق و لبخند را هدیه بدهیم تا خانه و خانواده‌اش را با آیین عید، شادی و امیدی دوباره بخشد و خاطره‌ای خوش از عید سال نو در دلش حک شود.

روایتی دیگر از لحظه تحویل سال:
به بهار ۱۳۸۷نزدیک می‌شدیم، بهاری که با «حوّل حالنا» شروع می‌شود و همه می‌خواهند در بهترین و مقدس‌ترین جاها و کنار بهترین عزیزانشان باشند.
آن سال جمعیت می‌خواست در لحظۀ سال‌تحویل کنار کودکان محروم از هر چیزی، حتی یک خانواده سالم باشد.
کنار کودکان نشستیم و گفتیم: ارباب خودم بزبز قندی، ارباب خودم چرا نمی‌خندی؟!
بین خنده‌هایشان روزهای سختِ تنهایی در یک سال گذشته را شمردیم؛ ۱۰ ۹ ۸ ۷ ۶ ۵ ۴ ۳ ۲ ۱ و سال عوض شد. دست‌هایمان را به دست‌هایشان دادیم و دعا کردیم؛ حال او به بهترین حال تبدیل شود و حال ما هم از خودخواهی‌ها و روزمره‌ها به بهترین حالت تبدیل شود.
واقعاً سخت بود که خانواده‌هایمان قبول کنند در این لحظات کنار سفرۀ هفت‌سین نباشیم، یا آن‌ها کنار سفره هفت‌سین ما باشند، هفت‌سینی به زیبایی سارا، سمیرا، سهیل، سوسن، سیاوش، سعید و سینا که تابه‌حال سفرۀ هفت‌سینی ندیده بودند و حاضر بودند عیدی و شام نگیرند اما یکی از ظرف‌های هفت‌سین را به خانه ببرند.
در آخرین روز سال ۱۳۹۴ آیین هفت‌سین با تمام خانواده‌هایی که ثبت‌نام می‌کردند تا در این لحظۀ خاص کنار بچه‌ها باشند برگزار شد.
به من گفته بودند متن احساسی ننویسم اما نمی‌شد، یلدا که یلدا بود و سال نو که هرسال تکرار می‌شد، اما این تغییر، به وجود آمدن آیین مهر بود و دگرخواهی و برکت، پر از احساس زیبای انسان بودن، برکتی به وسعت خوش‌ححالی ۲۵۰۰ کودک در کل ایران در سال ۱۳۹۵، برکتی به‌اندازه دویست‌تومانی که خانمی در سال ۸۶ داد و کل دارایی‌اش بود و امسال نیز در آمل با دویست تومان این قصه تکرار می‌شد.

برای کسب اطلاعات بیشتر با روابط عمومی مرکزی جمعیت امداد دانشجویی مردمی امام علی (ع) تماس بگیرید.
۰۲۱-۸۸۹۳۰۸۱۶